معشوق
باران ِ روی برگ است

 ديار ما 
          باران
               به بوی گيس ِ زن است كه می‌بارد

زیر چترت می‌ایستم
و از لابه‌لای موهات به گوشه‌ی خیس خیابان نگاه می‌کنم

هر پنجشنبه کنارش می‌نشینم
تو بگو از سنگ صدا در می‌آید و از او نه!

موهايت را
باز می‌كنی
دستانم را می‌گشایم
زير باران...
خدا خيس می‌شود

می‌آيم و می‌روم، باز تو بر ايوان نيستی

حالا می‌توانم تنهایی‌ام را

این گلدانِ پیچكِ هزار گره را

از گوشه‌ی تاریک و نمور طاقچه بر دارم

بگذارم‌اش كنار ِ پنجره‌

تا با آب و آفتاب و نسیم، جلا پیدا كند؛

تا جایی ‌كه، گُل بدهد و شب‌ها بپیچد به دور ماه

از آن‌ور باغ تا این‌ور باغ كه می‌آمدم، به تو فكر می‌كردم

صدای تو جایی میان خش‌خش ِ برگ‌ها گم بود

به عریانی درخت‌ها نگاه می‌كردم

و به ماه

كه از میانِِ اسكلتِ دو درخت، روی سطح آب افتاده بود

به تنهایی تو فكر می‌كردم

و به تافته‌ی مویی كه در باد می‌وزید

به عمق ِ عشق، كه با تو آموختم‌اش

عشقی كه تاجِ عقلم شد

و حالا تو در انبوه بیکرانه‌ی دانا‌یی 

حافظِ بی‌دیوانِ من بودی

سرگردان

جایی میان باد

جایی میانِ همهمه‌ی برگ‌ها

از آن‌ور باغ تا این‌ور باغ

تا بركه‌ی آب

گفتی:«عزیزم حمیدرضا، او رفته، برای همیشه رفته»

نقشِِ همه‌ی‌ نقاشی‌هات بود كه رفته بود

گفتم:«تا كِی خیال‌اش را در آغوش می‌كشی؟»

گفتی:«تا هستم»

آغوش باز كرده بودی كه ببندی‌اش، و باد امانت را بریده بود

«در آغوش می‌بندمت، نرو»

باد، تنه‌ی لاغر ِِدرخت‌ها را خم می‌كرد

و نم ِگونه‌هات را می‌گرفت

كاری از من ساخته نبود

جز آن‌كه حیران نگاه كنم

به خورشیدی

كه به دور ماه‌اش می‌چرخید

به او كه، همه ي وجودش از قلب بود

نوعروس ِ قصه، ايستاده بود بر درگاه، دست در دست مردي كه نبض دستش را مي شناخت. وقت رفتن بود، از خانه ي پدري به خانه ي بختي كه، پنجره هاش باز مي شد به باغ انار.

براي محمدعلي رمضان پور كه راوي خاطرات بزرگسالي ِ يك كودك بود

به : علی وکیل زاده  كه  گفت :

                      براي مادرم كه مُرد

برای تو كه مردت خاكستری بود 

يك روز كه محمد عرب زاده نازنين نوشت:

من داغم

مثل آسفالت‌های ظهر تابستان

مثل تن ِ بیمار ِ بیمارستانِ دولتی

من داغم

چون صورت سرخ شده كودكی كه از معلم ریاضی‌اش

سیلی خورده‌ست

چرا كه نتوانسته

یتیمی‌اش را از حاصل‌ضرب چشم‌هایش كم كند

و پی درپی باعث بهم خوردن فضای نمونه‌ای كلاس شده است

و از اشک‌‌هایش ضریبِ مجهولی ساخته

قابل درك

ولی غیر قابل حل !

كودكی كه همیشه شگفت زده خواهد ماند

و هر بار كه از مدرسه به خانه بر می‌گردد

كیف‌اش پُر از تنهایی ست

من داغم

مثل بر‌ های زرد پاییزی

كه در كف خیابان دراز می‌كشند

تن فروشی می‌كنند

و سلول‌های باكره‌شان را ارزان می‌فروشند

من داغم

مثل پیشانی مادرم كه همیشه تب دارد

من داغم

مثل دست‌های كودكی

كه عروسك ندارد

من داغم

همچون حرارت تن ِ پیری

که جوانی‌اش را

دزد برده است

من داغم، داغ داغ

به داغی اشك شاعری

كه دفترچه‌ی شعرش را گم كرده است

صدایم می‌زدی

صدایت در باد گم می‌شد

روسری‌ات را باد برده بود

آویخته به شاخه‌ی خشکِ درختی کهن‌سال

در باد تکان می‌خورد

خرمن خرمن گیسوی سیاه

شانه می‌خورد در باد

صدایم می‌زدی

آسمان شکاف بر ‌می‌داشت

و ستاره‌ها

دانه دانه فرو می‌چکیدند!

تابوت‌ها از شانه‌ها‌ زمین می‌افتادند

و از تار و پودِ کفن‌ها بوی نای کاغذ می‌آمد

صدایم می‌زدی

تاجی از خار بر سر نهاده بودم

از حرارت عشق تو می‌سوختم

و از لابلای خاکسترم

رنج‌های‌ یک انسان آغاز می‌شد

شانه‌های مقدس ِ مریم  زخم می‌خورد

و از چرکابه‌ی هر زخم

 نوزاد سی‌ساله‌ای به دنیا می‌آمد

صدایم می‌زدی

رویاهات را باد برده بود

و آفتاب آن‌قدر تابیده بود

که صورتت داشت ورم می‌کرد.

صدایم می‌زدی

«چه‌قدر رنج، کافی نیست

ستاره‌ها نیز به زمین افتادند؟!»

و هر ستاره سینه‌ریزی از زمرد شد

تا بر گردن آویزان کنی

روسری‌ات را باد برده بود

و خرمن خرمن گیسوی سیاه

شانه می‌خورد در باد

به پشت من گاوآهن بسته بودند

تا روی زمین آرام بگیرم

و تو در دوردست

ایستاده بودی و صدایم می‌زدی

هنوز ساقه‌ای از گندم به لب داشتی

و سیب سرخی در دست‌هات بود

قرار نبود كه دلتنگ او شوم

و خیال كنم كه آمده‌

قرار نبود دوباره به‌ یاد خودم بیفتم

قرار بود مثل ساير آدم‌ها

خرمایم را بخورم و خرم را برانم

و تا كی تمام شود این زندگی

□□□

همیشه یك نفر در من بود كه سایه نداشت

و حرف می‌زد یك‌ریز

هرجا كه بودم بود

در اتوبوس

پشت شیشه‌ها‌

سر كلاس درس

و آن‌روزها كه برای چیدن كُنار به كوه می‌رفتم با من بود 

با من روی سنگ‌ها راه می‌رفت

 با من به ابرها چشم می‌دوخت

با من خیس باران می‌شد

با من مجذوب بال پرنده‌ها می‌شد

تا او بود خودم بودم و از هیچ كس نمی‌ترسیدم

هم‌آواش می‌شدم

توی پیاده‌رو

توی قطار

و همیشه صدای ما شبیه صدای هم بود

با هم خاك توی گلدان می‌ریختیم

گُل می‌كاشتیم

و پیچكی وحشی كه مثل لوبیای سحرآمیز قد می‌کشید

تا حیاط ِ همسایه

□□□

شلوار ِ لی خریده بودم

بلند بود

تا زده بودم بالا

پیراهن نارنجی تنم بود و انگشتر عقيق پدر

برای انگشت دستم بزرگ بود

«چند ساله بودم كه دیدمش؟»

دست توی موهام كشید و گفت: «مرا یادت هست؟» 

 نگاه‌اش كردم

چشم‌های خاكستریش هر دقیقه یك رنگ می‌شد

صدا زد: «پسر؟»

و من نگاهش می‌كردم

 یک‌بار از لابلای سفال‌های شكسته آمده بود

و یک‌بار از كتاب‌های توی گنجه

از ورای قصه‌های مادر

وقتی كه كشك جویده توی دهانم می‌گذاشت و برام قصه می‌گفت

دست‌هاش مثل دست‌های مادر گرم بود

و موهای سیاه شلاقی‌اش روی شانه‌هاش افتاده بود

و دامن ساتن كوتاه قشنگی پا داشت

گفت: «مرا یادت هست؟» 

□□□

صداش شكل آرامشم بود

انگار كسی چنگ می‌نواخت

و قلبم مثل گنجشكی كه ترسیده باشد

توی قفس ِ سینه‌ام دل دل می‌كرد

طرح ِ اندامش یك جایی از ذهنم بود و فراموش كرده بودم

عطرش پیچیده بود و مرا در مرز بود و نبود سرگردان می‌كرد

به ذهنم فشار می‌آوردم و نامش یادم نمی‌آمد

كه بود

و چرا این همه حضور ِ آشنايي داشت

و چرا من نمی‌شناختمش؟

باید بر می‌گشتم

باید خودم را سر به نیست می‌كردم تا شايد دوباره پیدایش شود

«اگر پیدایش نمی‌شد چه؟»

□□□

سال‌هاست مثل دو بال كبوتر خودم را چال كرده‌ام زیر درخت

سال‌هاست خودم را كشته‌ام

دارم می‌ترسم

همین‌طور روی نیمكت نشسته‌ام

همان‌جا كه برای آخرین‌بار با او حرف می‌زدم

و نمی‌دانم چرا همیشه

روی یك نیمكت باید منتظر بنشینم

و روزی هم باشد كه برف از آسمان باریده باشد

و كلاغ‌ها روی سیم‌های برق نشسته باشند

و هیچ كس جز رفتگرها بیرون از خانه نباشند

چه‌قدر این انتظار طولانی شده

چه‌قدر حال من خراب است

كجاست میكده‌ای كه در آن از پا بیفتم